| |
|
| |
|
| |
|
Gune honetan beren errealitatea
kontatzen diguten planetako toki desberdinetako
neskatilen istorioak eta testigantzak ezagutu
ditzakegu: eskolan sartu eta jarraitzeko topatzen
dituzten oztopoak, eta emakumeen diskriminazioari
buruz duten iritzia. Ezagutu itzazu!
|
Rinku, India,
15 urte
Abena, Ghana,
13 urte
Bhahkita,
Sudan, 11 urte
Kanti, Nepal,
17 urte
Kerry, Ingalaterra,
15 aņos
Norma, Peru
Laura, Espainia,
15 urte
|
|
Rinkuk 15 urte ditu eta bere 40 ikaskideak bezala, lurrean
eserita dago eta arrosa eta more koloreko sari bat du
jantzita, uniformea. "Eskola amaitzen dudanean irakasle
izan nahi dut... orain arte ez naiz inoiz eskolara etorri,
nire aitaren ustez neskatilek hezkuntzarik jasotzeko beharrik
ez zutelako. Nire amak ere berdin pentsatzen zuen, bera
ere ez zein behin ere eskolara joan. Nire nebak eskolara
joan ziren langile izango direlako. Nire aitak esaten
du nik ezkondu besterik ez dudala egin behar"
Rinkuren istorioa ohikoa da oso, gelako gainerako neskatilei
beren nebak eskolara joaten ziren galdetu genienean, guztiek
eskua altxatu zuten. Beraiek eskolara joaten ziren lehen
aldia zen galdetu genienean ere eskuak altxatu zituzten.
"Nire osabarekin eta haren emaztearekin bizi naiz. Banana
frijituak saltzen ditut familiaren ekonomian laguntzeko.
Oinarrizko hezkuntza pixka bat jaso nuen, baina ikasketak
utzi behar izan nituen laguntza-faltagatik. Nire osabaren
semeak, ordea, eskolara joaten dira. Batzuetan niri ere
joatea gustatuko litzaidake, baina nire osabak ezin dituela
eskolako gastuak ordaindu dio. Halere, 17 urte betetzen
ditudanean joskintza ikasten lagunduko didala agindu dit...
Eskolara ezin joan izateak penatzen nauen arren, beste
batzuk baino zorte handiagoa dudala uste dut; gutxienez
beste gauza batzuk ikasi ahal izango ditut, baina nola
gustatuko litzaidakeen eskolara joatea! Gurasoei seme-alabak
eskolara bidaltzea aholkatzen diet".
Bhahkita Sudaneko komunitate nomada batean bizi den 11
urteko neskatila da. Egunen batean ingeniari izatera iristea
amesten du, horrela bere komunitatean zubiak eta etxe
hobeak eraiki ahal izateko. Bhahkitaren irakasleak dioenez,
gelako neskatila argienetako bat da eta ausardia handia
du ikasteko orduan.
Bhahkita goizeko bostetan jaikitzen da egunero. Lehenbizi
ardiak jezten ditu, gero sukaldeko ontziak garbitzen ditu
eta ondoren familiarentzako tea eta bere lehengusuaren
gauzak prestatzen ditu. Mutilak, berriz, "otoi egin, tea
hartu eta eskolara joateko prestatzen dira".
Urrutiko komunitate nomada batean neskatila izateak erronka
gehigarri bat du Bhahkita bezalako neskatilentzat. Jolas-orduan,
eguerdia eta gero, Leila eta Hawa izeneko beste bi lagunekin
etxera joaten da lasterka, ontziak hartu eta herrixkatik
bost kilometrotara ur bila joateko. Urez betetako ontziak
zamatuz etxera itzultzen denean, sutara botatzeko adarren
bila joaten dira, eta horretarako beste 8 kilometro ibili
behar dituzte. Astean gutxienez bi aldiz, gainera, neskatilek
eskola urez hornitzen duen eta 400 litro inguru biltzen
dituen andela bete behar dute.
"Nire hirian neskatilek lau arazo handi ditugu. Ezkontza
goiztiar asko daude, lan-kargak eta trafikoak handiak
dira eta, pobreziaren ondorioz, prostituzioa ere zabalduta
dago. Nepalen neskatilek bizitza oso gogorra dugu, bereziki
eskolara joaten ez diren eta egunean 18 orduz lan egiten
duten neskatilek. Neskatila horiek ez dute astirik jolaserako
eta olgetarako."
"Neskatila gazteen haurdunaldiek ondorio gogorrak dituzte
amarentzat nahiz haurrarentzat. Adibidez, ama gazteek
arrisku larriei aurre egin behar diete erditzeko unean.
Gainera, haurra izateak beren hezkuntzako eta bizitzako
aukerak mugatzen ditu."
"XXI. mendean, gezurra badirudi ere, emakumeok gizonak
emakumeak baino hobeak direlako baieztapenaren biktima
izaten jarraitzen dugu. Gainera, hori agerian jartzen
duten jarrerak ez datoz gizonengandik bakarrik, aitzitik,
emakumeek ere erakusten dituzte; izan ere, familian bertan
neskatilei beren neben zerbitzari izanez haztera behartzen
zaie, beraiek norbaitekin ezkondu arte itxaron behar dute
handik aurrera senarrari zerbitzatzeko. Etxeko lanak egiten
eta beren printzearen zain egoten irakasten zaie, hori
bai, denbora guztian lanez gainezka. Gainera, zerbait
ahaztu zaizuela uste dut: zuzenean edo zeharka gizonen
sexu-erasoa jasan behar dugu, haien ustez emakumeek lanbidearen
edo lanaren alorrean garatzeko adimen gutxi dugula uste
dutelako..."
Emakumeen generoa benetan sexu ahula bada, emakumeak errespetu
eta kontu handiagoz tratatu behar lirateke, bestela, gizonen
indar eta erresistentzia handiagoaren ondorioz dagoen
desberdintasun txikia, gero eta handiagoa izango da eta,
orduan, emakumeak benetan izango dira sexu ahula. Baina
pentsatzen jarriz gero, gizonek sendagaiak lortzeko zailtasun
hori edo lan-ordutegietako abusu horiek jasango balituzte,
edo familia baten pisu osoa bizkarrean eramango balute...
orduan, ez al lirateke haiek sexu ahula izango? Honekin
ez dut esan nahi rolak aldatu behar liratekeenik eta gizonek
tratu txarrak jasan behar lituzketenik, beste ikuspegi
batetik begiratzea eta emakumea esan ohi den bezain ahula
ez dela ikustea besterik ez da. Denok dakigu hau ez dela
egun batetik bestera aldatuko, baina guztiok pixka bat
gehiago lagunduko bagenu, bereziki herrialde aberatsetako
gobernuek lagunduko balute, ziur emakumeen diskriminazioko
egoera hau azkarrago aldatuko litzatekeela. Hala izango
ahal da!
|
|
|
